Γιατί στην Γένεση αναφέρεται "είπεν" για τον Θεό και οχι "είπαν" και γιατί ο Θεός έχει πάντα μια φωνή ; Γιατί δεν φαίνεται να μιλούν περισσότερα θεικά πρόσωπα ;
(Γέν. 1:3)και ειπεν ο Ελοχείμ γενηθητω φως και εγενετο φως
(Γέν. 1:6)και ειπεν ο Ελοχείμ γενηθητω στερεωμα εν μεσω του υδατος και εστω διαχωριζον ανα μεσον υδατος και υδατος και εγενετο ουτως
(Γέν. 1:9)και ειπεν ο Ελοχείμ συναχθητω το υδωρ το υποκατω του ουρανου εις συναγωγην μιαν και οφθητω η ξηρα και εγενετο ουτως και συνηχθη το υδωρ το υποκατω του ουρανου εις τας συναγωγας αυτων και ωφθη η ξηρα
(Γέν. 1:11)και ειπεν ο Ελοχείμ βλαστησατω η γη βοτανην χορτου σπειρον σπερμα κατα γενος και καθ ομοιοτητα και ξυλον καρπιμον ποιουν καρπον ου το σπερμα αυτου εν αυτω κατα γενος επι της γης και εγενετο ουτως
(Γέν. 1:14)και ειπεν ο Ελοχείμ γενηθητωσαν φωστηρες εν τω στερεωματι του ουρανου εις φαυσιν της γης του διαχωριζειν ανα μεσον της ημερας και ανα μεσον της νυκτος και εστωσαν εις σημεια και εις καιρους και εις ημερας και εις ενιαυτους
(Γέν. 1:20)και ειπεν ο ο Ελοχείμ εξαγαγετω τα υδατα ερπετα ψυχων ζωσων και πετεινα πετομενα επι της γης κατα το στερεωμα του ουρανου και εγενετο ουτως
(Γέν. 1:24)και ειπεν ο Ελοχείμ εξαγαγετω η γη ψυχην ζωσαν κατα γενος τετραποδα και ερπετα και θηρια της γης κατα γενος και εγενετο ουτως
(Γέν. 1:26)και ειπεν ο Ελοχείμ ποιησωμεν ανθρωπον κατ εικονα ημετεραν και καθ ομοιωσιν και αρχετωσαν των ιχθυων της θαλασσης και των πετεινων του ουρανου και των κτηνων και πασης της γης και παντων των ερπετων των ερποντων επι της γης
(Γέν. 1:28)και ηυλογησεν αυτους ο Ελοχείμ λεγων αυξανεσθε και πληθυνεσθε και πληρωσατε την γην και κατακυριευσατε αυτης και αρχετε των ιχθυων της θαλασσης και των πετεινων του ουρανου και παντων των κτηνων και πασης της γης και παντων των ερπετων των ερποντων επι της γης
(Γέν. 1:29)και ειπεν ο Ελοχείμ ιδου δεδωκα υμιν παν χορτον σποριμον σπειρον σπερμα ο εστιν επανω πασης της γης και παν ξυλον ο εχει εν εαυτω καρπον σπερματος σποριμου υμιν εσται εις βρωσιν
(Γέν. 2:16)και ενετειλατο ο Γιάχβε Ελοχείμ τω αδαμ λεγων απο παντος ξυλου του εν τω παραδεισω βρωσει φαγη
(Γέν. 2:18)και ειπεν ο Γιάχβε Ελοχείμ ου καλον ειναι τον ανθρωπον μονον ποιησωμεν αυτω βοηθον κατ αυτον
(Γέν. 3:1)ο δε οφις ην φρονιμωτατος παντων των θηριων των επι της γης ων εποιησεν ο Γιάχβε Ελοχείμ και ειπεν ο οφις τη γυναικι τι οτι ειπεν ο Ελοχείμ ου μη φαγητε απο παντος ξυλου του εν τω παραδεισω
(Γέν. 3:3)απο δε καρπου του ξυλου ο εστιν εν μεσω του παραδεισου ειπεν ο Ελοχείμ ου φαγεσθε απ αυτου ουδε μη αψησθε αυτου ινα μη αποθανητε
(Γέν. 3:8)και ηκουσαν την φωνην του Γιάχβε Ελοχείμ περιπατουντος εν τω παραδεισω το δειλινον και εκρυβησαν ο τε αδαμ και η γυνη αυτου απο προσωπου του Γιάχβε Ελοχείμ εν μεσω του ξυλου του παραδεισου
(Γέν. 3:9)και εκαλεσεν ο Γιάχβε Ελοχείμ τον αδαμ και ειπεν αυτω αδαμ που ει
(Γέν. 3:10)και ειπεν αυτω την φωνην σου ηκουσα περιπατουντος εν τω παραδεισω και εφοβηθην οτι γυμνος ειμι και εκρυβην
(Γέν. 3:11)και ειπεν αυτω τις ανηγγειλεν σοι οτι γυμνος ει μη απο του ξυλου ου ενετειλαμην σοι τουτου μονου μη φαγειν απ αυτου εφαγες
(Γέν. 3:13)και ειπεν ο Γιάχβε Ελοχείμ τη γυναικι τι τουτο εποιησας και ειπεν η γυνη ο οφις ηπατησεν με και εφαγον
(Γέν. 3:14)και ειπεν ο Γιάχβε Ελοχείμ τω οφει οτι εποιησας τουτο επικαταρατος συ απο παντων των κτηνων και απο παντων των θηριων της γης επι τω στηθει σου και τη κοιλια πορευση και γην φαγη πασας τας ημερας της ζωης σου
Γέν. 3:16)και τη γυναικι ειπεν πληθυνων πληθυνω τας λυπας σου και τον στεναγμον σου εν λυπαις τεξη τεκνα και προς τον ανδρα σου η αποστροφη σου και αυτος σου κυριευσει
(Γέν. 3:17)τω δε αδαμ ειπεν οτι ηκουσας της φωνης της γυναικος σου και εφαγες απο του ξυλου ου ενετειλαμην σοι τουτου μονου μη φαγειν απ αυτου επικαταρατος η γη εν τοις εργοις σου εν λυπαις φαγη αυτην πασας τας ημερας της ζωης σου
(Γέν. 3:22)και ειπεν ο Ελοχείμ ιδου αδαμ γεγονεν ως εις εξ ημων του γινωσκειν καλον και πονηρον και νυν μηποτε εκτεινη την χειρα και λαβη του ξυλου της ζωης και φαγη και ζησεται εις τον αιωνα
(Γέν. 4:6)και ειπεν ο Γιάχβε τω καιν ινα τι περιλυπος εγενου και ινα τι συνεπεσεν το προσωπον σου
(Γέν. 4:9)και ειπεν ο Γιάχβε προς καιν που εστιν αβελ ο αδελφος σου ο δε ειπεν ου γινωσκω μη φυλαξ του αδελφου μου ειμι εγω
(Γέν. 4:10)και ειπεν ο Γιάχβε τι εποιησας φωνη αιματος του αδελφου σου βοα προς με εκ της γης
(Γέν. 4:15)και ειπεν αυτω ο Γιάχβε oυχ ουτως πας ο αποκτεινας καιν επτα εκδικουμενα παραλυσει και εθετο ο Γιάχβε σημειον τω καιν του μη ανελειν αυτον παντα τον ευρισκοντα αυτον
(Γέν. 6:3)και ειπεν ο Γιάχβε ου μη καταμεινη το πνευμα μου εν τοις ανθρωποις τουτοις εις τον αιωνα δια το ειναι αυτους σαρκας εσονται δε αι ημεραι αυτων εκατον εικοσι ετη
(Γέν. 6:7)και ειπεν ο ο Γιάχβε απαλειψω τον ανθρωπον ον εποιησα απο προσωπου της γης απο ανθρωπου εως κτηνους και απο ερπετων εως των πετεινων του ουρανου οτι εθυμωθην οτι εποιησα αυτους
(Γέν. 6:13)και ειπεν ο Ελοχείμ προς νωε καιρος παντος ανθρωπου ηκει εναντιον μου οτι επλησθη η γη αδικιας απ αυτων και ιδου εγω καταφθειρω αυτους και την γην
(Γέν. 7:1)και ειπεν ο Γιάχβε (ο Ων, ο υπάρχων) προς νωε εισελθε συ και πας ο οικος σου εις την κιβωτον οτι σε ειδον δικαιον εναντιον μου εν τη γενεα ταυτη
(Γέν. 8:15)και ειπεν ο Ελοχείμ τω νωε λεγων
(Γέν. 8:21)και ωσφρανθη ο Γιάχβε οσμην ευωδιας και ειπεν ο Γιάχβε διανοηθεις ου προσθησω ετι του καταρασασθαι την γην δια τα εργα των ανθρωπων οτι εγκειται η διανοια του ανθρωπου επιμελως επι τα πονηρα εκ νεοτητος ου προσθησω ουν ετι παταξαι πασαν σαρκα ζωσαν καθως εποιησα
(Γέν. 9:1)και ηυλογησεν ο Ελοχείμ τον νωε και τους υιους αυτου και ειπεν αυτοις αυξανεσθε και πληθυνεσθε και πληρωσατε την γην και κατακυριευσατε αυτης
(Γέν. 9:8)και ειπεν ο Ελοχείμ τω νωε και τοις υιοις αυτου μετ αυτου λεγων
(Γέν. 9:12)και ειπεν ο Ελοχείμ προς νωε τουτο το σημειον της διαθηκης ο εγω διδωμι ανα μεσον εμου και υμων και ανα μεσον πασης ψυχης ζωσης η εστιν μεθ υμων εις γενεας αιωνιους
(Γέν. 9:17)και ειπεν ο Ελοχείμ τω νωε τουτο το σημειον της διαθηκης ης διεθεμην ανα μεσον εμου και ανα μεσον πασης σαρκος η εστιν επι της γης
(Γέν. 11:6)και ειπεν ο Γιάχβε (ο Ων, ο υπάρχων) ιδου γενος εν και χειλος εν παντων και τουτο ηρξαντο ποιησαι και νυν ουκ εκλειψει εξ αυτων παντα οσα αν επιθωνται ποιειν
Γέν. 12:1)και ειπεν ο Γιάχβε (ο Ων, ο υπάρχων) τω αβραμ εξελθε εκ της γης σου και εκ της συγγενειας σου και εκ του οικου του πατρος σου εις την γην ην αν σοι δειξω
(Γέν. 12:7)και ωφθη ο Γιάχβε τω αβραμ και ειπεν αυτω τω σπερματι σου δωσω την γην ταυτην και ωκοδομησεν εκει αβραμ θυσιαστηριον στον Γιάχβε τω οφθεντι αυτω
(Γέν. 13:14)ο δε Γιάχβε ειπεν τω αβραμ μετα το διαχωρισθηναι τον λωτ απ αυτου αναβλεψας τοις οφθαλμοις σου ιδε απο του τοπου ου νυν συ ει προς βορραν και λιβα και ανατολας και θαλασσαν
(Γέν. 15:4)και ευθυς φωνη του Γιάχβε εγενετο προς αυτον λεγων ου κληρονομησει σε ουτος αλλ ος εξελευσεται εκ σου ουτος κληρονομησει σε
(Γέν. 15:5)εξηγαγεν δε αυτον εξω και ειπεν αυτω αναβλεψον δη εις τον ουρανον και αριθμησον τους αστερας ει δυνηση εξαριθμησαι αυτους και ειπεν ουτως εσται το σπερμα σου
(Γέν. 15:7)ειπεν δε προς αυτον εγω ο Γιάχβε ο εξαγαγων σε εκ χωρας χαλδαιων ωστε δουναι σοι την γην ταυτην κληρονομησαι
(Γέν. 15:18)εν τη ημερα εκεινη διεθετο ο Γιάχβε τω αβραμ διαθηκην λεγων τω σπερματι σου δωσω την γην ταυτην απο του ποταμου αιγυπτου εως του ποταμου του μεγαλου ποταμου ευφρατου
(Γέν. 17:1)εγενετο δε αβραμ ετων ενενηκοντα εννεα και ωφθη o Γιάχβε (ο Ων, ο υπάρχων) τω αβραμ και ειπεν αυτω εγω ειμι ο ελ(ο Θεός) σου ευαρεστει εναντιον εμου και γινου αμεμπτος
(Γέν. 17:3)και επεσεν αβραμ επι προσωπον αυτου και ελαλησεν αυτω ο Ελοχείμ λεγων
(Γέν. 17:9)και ειπεν ο Ελοχείμ προς αβρααμ συ δε την διαθηκην μου διατηρησεις συ και το σπερμα σου μετα σε εις τας γενεας αυτων
(Γέν. 17:15)ειπεν δε ο Ελοχείμ τω αβρααμ σαρα η γυνη σου ου κληθησεται το ονομα αυτης σαρα αλλα σαρρα εσται το ονομα αυτης
(Γέν. 17:19)ειπεν δε ο Ελοχείμ τω αβρααμ ναι ιδου σαρρα η γυνη σου τεξεται σοι υιον και καλεσεις το ονομα αυτου ισαακ και στησω την διαθηκην μου προς αυτον εις διαθηκην αιωνιον και τω σπερματι αυτου μετ αυτον
(Γέν. 17:22)συνετελεσεν δε λαλων προς αυτον και ανεβη ο Ελοχείμ απο αβρααμ
(Γέν. 17:23)και ελαβεν αβρααμ ισμαηλ τον υιον αυτου και παντας τους οικογενεις αυτου και παντας τους αργυρωνητους και παν αρσεν των ανδρων των εν τω οικω αβρααμ και περιετεμεν τας ακροβυστιας αυτων εν τω καιρω της ημερας εκεινης καθα ελαλησεν αυτω ο Ελοχείμ
(Γέν. 18:9)ειπεν δε προς αυτον που σαρρα η γυνη σου ο δε αποκριθεις ειπεν ιδου εν τη σκηνη
(Γέν. 18:10)ειπεν δε επαναστρεφων ηξω προς σε κατα τον καιρον τουτον εις ωρας και εξει υιον σαρρα η γυνη σου σαρρα δε ηκουσεν προς τη θυρα της σκηνης ουσα οπισθεν αυτου
(Γέν. 18:15)ηρνησατο δε σαρρα λεγουσα ουκ εγελασα εφοβηθη γαρ και ειπεν ουχι αλλα εγελασας
(Γέν. 18:17)ο δε Γιάχβε ειπεν μη κρυψω εγω απο αβρααμ του παιδος μου α εγω ποιω
(Γέν. 18:19)ηδειν γαρ οτι συνταξει τοις υιοις αυτου και τω οικω αυτου μετ αυτον και φυλαξουσιν τας οδους του Γιάχβε ποιειν δικαιοσυνην και κρισιν οπως αν επαγαγη ο Γιάχβε επι αβρααμ παντα οσα ελαλησεν προς αυτον
(Γέν. 18:20)ειπεν δε ο Γιάχβε κραυγη σοδομων και γομορρας πεπληθυνται και αι αμαρτιαι αυτων μεγαλαι σφοδρα
(Γέν. 18:26)ειπεν δε ο Γιάχβε εαν ευρω εν σοδομοις πεντηκοντα δικαιους εν τη πολει αφησω παντα τον τοπον δι αυτους
(Γέν. 18:28)εαν δε ελαττονωθωσιν οι πεντηκοντα δικαιοι πεντε απολεις ενεκεν των πεντε πασαν την πολιν και ειπεν ου μη απολεσω εαν ευρω εκει τεσσαρακοντα πεντε
(Γέν. 18:29)και προσεθηκεν ετι λαλησαι προς αυτον και ειπεν εαν δε ευρεθωσιν εκει τεσσαρακοντα και ειπεν ου μη απολεσω ενεκεν των τεσσαρακοντα
(Γέν. 18:30)και ειπεν μη τι κυριε εαν λαλησω εαν δε ευρεθωσιν εκει τριακοντα και ειπεν ου μη απολεσω εαν ευρω εκει τριακοντα
(Γέν. 18:31)και ειπεν επειδη εχω λαλησαι προς τον κυριον εαν δε ευρεθωσιν εκει εικοσι και ειπεν ου μη απολεσω ενεκεν των εικοσι
(Γέν. 18:32)και ειπεν μη τι κυριε εαν λαλησω ετι απαξ εαν δε ευρεθωσιν εκει δεκα και ειπεν ου μη απολεσω ενεκεν των δεκα
(Γέν. 18:33)απηλθεν δε ο Γιάχβε ως επαυσατο λαλων τω αβρααμ και αβρααμ απεστρεψεν εις τον τοπον αυτου
(Γέν. 19:21)και ειπεν αυτω ιδου εθαυμασα σου το προσωπον και επι τω ρηματι τουτω του μη καταστρεψαι την πολιν περι ης ελαλησας
(Γέν. 20:3)και εισηλθεν ο Ελοχείμ προς αβιμελεχ εν υπνω την νυκτα και ειπεν ιδου συ αποθνησκεις περι της γυναικος ης ελαβες αυτη δε εστιν συνωκηκυια ανδρι
(Γέν. 21:1)και o Γιάχβε επεσκεψατο την σαρραν καθα ειπεν και εποιησεν o Γιάχβε τη σαρρα καθα ελαλησεν
(Γέν. 21:2)και συλλαβουσα ετεκεν σαρρα τω αβρααμ υιον εις το γηρας εις τον καιρον καθα ελαλησεν αυτω ο Ελοχείμ
(Γέν. 21:12)ειπεν δε ο Ελοχείμ τω αβρααμ μη σκληρον εστω το ρημα εναντιον σου περι του παιδιου και περι της παιδισκης παντα οσα εαν ειπη σοι σαρρα ακουε της φωνης αυτης οτι εν ισαακ κληθησεται σοι σπερμα
(Γέν. 22:1)και εγενετο μετα τα ρηματα ταυτα ο Ελοχείμ επειραζεν τον αβρααμ και ειπεν προς αυτον αβρααμ αβρααμ ο δε ειπεν ιδου εγω
(Γέν. 22:2)και ειπεν λαβε τον υιον σου τον αγαπητον ον ηγαπησας τον ισαακ και πορευθητι εις την γην την υψηλην και ανενεγκον αυτον εκει εις ολοκαρπωσιν εφ εν των ορεων ων αν σοι ειπω
(Γέν. 22:3)αναστας δε αβρααμ το πρωι επεσαξεν την ονον αυτου παρελαβεν δε μεθ εαυτου δυο παιδας και ισαακ τον υιον αυτου και σχισας ξυλα εις ολοκαρπωσιν αναστας επορευθη και ηλθεν επι τον τοπον ον ειπεν αυτω ο Ελοχείμ
(Γέν. 22:9)ηλθον επι τον τοπον ον ειπεν αυτω ο Ελοχείμ και ωκοδομησεν εκει αβρααμ θυσιαστηριον και επεθηκεν τα ξυλα και συμποδισας ισαακ τον υιον αυτου επεθηκεν αυτον επι το θυσιαστηριον επανω των ξυλων
(Γέν. 22:12)και ειπεν μη επιβαλης την χειρα σου επι το παιδαριον μηδε ποιησης αυτω μηδεν νυν γαρ εγνων οτι φοβη τον Ελοχείμ συ και ουκ εφεισω του υιου σου του αγαπητου δι εμε
(Γέν. 22:16)λεγων κατ εμαυτου ωμοσα λεγει Γιάχβε ου εινεκεν εποιησας το ρημα τουτο και ουκ εφεισω του υιου σου του αγαπητου δι εμε
Γέν. 22:18)και ενευλογηθησονται εν τω σπερματι σου παντα τα εθνη της γης ανθ ων υπηκουσας της εμης φωνης
(Γέν. 24:7)ο Γιάχβε Ελοχείμ του ουρανου ος ελαβεν με εκ του οικου του πατρος μου και εκ της γης ης εγενηθην ος ελαλησεν μοι και ωμοσεν μοι λεγων σοι δωσω την γην ταυτην και τω σπερματι σου αυτος αποστελει τον αγγελον αυτου εμπροσθεν σου και λημψη γυναικα τω υιω μου ισαακ εκειθεν
(Γέν. 24:51)ιδου ρεβεκκα ενωπιον σου λαβων αποτρεχε και εστω γυνη τω υιω του κυριου σου καθα ελαλησεν ο Γιάχβε
(Γέν. 25:23)και ειπεν o Γιάχβε αυτη δυο εθνη εν τη γαστρι σου εισιν και δυο λαοι εκ της κοιλιας σου διασταλησονται και λαος λαου υπερεξει και ο μειζων δουλευσει τω ελασσονι
(Γέν. 26:2) ωφθη δε αυτω o Γιάχβε και ειπεν μη καταβης εις αιγυπτον κατοικησον δε εν τη γη η αν σοι ειπω
(Γέν. 26:5)ανθ ων υπηκουσεν αβρααμ ο πατηρ σου της εμης φωνης και εφυλαξεν τα προσταγματα μου και τας εντολας μου και τα δικαιωματα μου και τα νομιμα μου
(Γέν. 26:24)και ωφθη αυτω o Γιάχβε εν τη νυκτι εκεινη και ειπεν εγω ειμι ο Ελοχείμ αβρααμ του πατρος σου μη φοβου μετα σου γαρ ειμι και ηυλογηκα σε και πληθυνω το σπερμα σου δια αβρααμ τον πατερα σου
(Γέν. 28:13)ο δε Γιάχβε επεστηρικτο επ αυτης και ειπεν εγω o Γιάχβε Ελοχείμ αβρααμ του πατρος σου και ο Ελοχείμ ισαακ μη φοβου η γη εφ ης συ καθευδεις επ αυτης σοι δωσω αυτην και τω σπερματι σου
(Γέν. 28:15)και ιδου εγω μετα σου διαφυλασσων σε εν τη οδω παση ου εαν πορευθης και αποστρεψω σε εις την γην ταυτην οτι ου μη σε εγκαταλιπω εως του ποιησαι με παντα οσα ελαλησα σοι
(Γέν. 31:3)ειπεν δε ο Γιάχβε προς ιακωβ αποστρεφου εις την γην του πατρος σου και εις την γενεαν σου και εσομαι μετα σου
(Γέν. 31:12)και ειπεν αναβλεψον τοις οφθαλμοις σου και ιδε τους τραγους και τους κριους αναβαινοντας επι τα προβατα και τας αιγας διαλευκους και ποικιλους και σποδοειδεις ραντους εωρακα γαρ οσα σοι λαβαν ποιει
(Γέν. 31:24)ηλθεν δε ο Ελοχείμ προς λαβαν τον συρον καθ υπνον την νυκτα και ειπεν αυτω φυλαξαι σεαυτον μηποτε λαλησης μετα ιακωβ πονηρα
(Γέν. 31:29)και νυν ισχυει η χειρ μου κακοποιησαι σε ο δε Ελοχείμ του πατρος σου εχθες ειπεν προς με λεγων φυλαξαι σεαυτον μηποτε λαλησης μετα ιακωβ πονηρα
(Γέν. 32:9) ειπεν δε ιακωβ ο Ελοχείμ του πατρος μου αβρααμ και ο θεος του πατρος μου ισαακ κυριε ο ειπας μοι αποτρεχε εις την γην της γενεσεως σου και ευ σε ποιησω
(Γέν. 32:12) συ δε ειπας καλως ευ σε ποιησω και θησω το σπερμα σου ως την αμμον της θαλασσης η ουκ αριθμηθησεται απο του πληθους
(Γέν. 32:26) και ειπεν αυτω αποστειλον με ανεβη γαρ ο ορθρος ο δε ειπεν ου μη σε αποστειλω εαν μη με ευλογησης
(Γέν. 32:27) ειπεν δε αυτω τι το ονομα σου εστιν ο δε ειπεν ιακωβ
(Γέν. 32:28) ειπεν δε αυτω ου κληθησεται ετι το ονομα σου ιακωβ αλλα ισραηλ εσται το ονομα σου οτι ενισχυσας μετα Ελοχείμ και μετα ανθρωπων δυνατος
(Γέν. 32:29) ηρωτησεν δε ιακωβ και ειπεν αναγγειλον μοι το ονομα σου και ειπεν ινα τι τουτο ερωτας το ονομα μου και ηυλογησεν αυτον εκει
Γέν. 35:1)ειπεν δε ο Ελοχείμ προς ιακωβ αναστας αναβηθι εις τον τοπον βαιθηλ και οικει εκει και ποιησον εκει θυσιαστηριον τω θεω( el) τω οφθεντι σοι εν τω αποδιδρασκειν σε απο προσωπου ησαυ του αδελφου σου
(Γέν. 35:10)και ειπεν αυτω ο Ελοχείμ το ονομα σου ιακωβ ου κληθησεται ετι ιακωβ αλλ ισραηλ εσται το ονομα σου
(Γέν. 35:11)ειπεν δε αυτω ο ο Ελοχείμ εγω ο θεος(el) σου αυξανου και πληθυνου εθνη και συναγωγαι εθνων εσονται εκ σου και βασιλεις εκ της οσφυος σου εξελευσονται
(Γέν. 35:15)και εκαλεσεν ιακωβ το ονομα του τοπου εν ω ελαλησεν μετ αυτου εκει ο Ελοχείμ βαιθ-el
(Γέν. 46:2)ειπεν δε ο Ελοχείμ ισραηλ εν οραματι της νυκτος ειπας ιακωβ ιακωβ ο δε ειπεν τι εστιν
(Γέν. 46:3)λεγων εγω ειμι ο el των πατερων σου μη φοβου καταβηναι εις αιγυπτον εις γαρ εθνος μεγα ποιησω σε εκει
(Γέν. 48:4)και ειπεν μοι ιδου εγω αυξανω σε και πληθυνω σε και ποιησω σε εις συναγωγας εθνων και δωσω σοι την γην ταυτην και τω σπερματι σου μετα σε εις κατασχεσιν αιωνιον
